Bütün dünyadan aynı derecede nefret ediyorum. Bulunduğum yer
cehennemin fragmanı gibi adeta oysa ben buraya cennet gibi bir yerden geldim,
ama bunun nedenine şuan girmeyeceğim; zira canım yeterince sıkkın. Belki de
kapıya çıkıp bir sigara içmeliyim diye düşündüm ve o’nu gördüm kapıda. 6 aydır
bana uzaktan ama gözlerini hiç ayırmadan bakan ve her gün bu defa gelip
konuşacak diye beklediğim ama adını dahi bilmediğim insan kişisi.
Garip şekilde etkiliyor bakışları beni. Belki de geçen hafta
masamda bulduğum şiirleri onun bıraktığını düşünüyorum diyedir. Her neyse.
Bunun gene konuşacağı yok. Gideyim de Cansu’yu lanet terminalden alayım.
Cennetimizden bana ziyarete geliyor da. Belki çalıştığım mekana götürür arkadaşlara kaş göz yaparım,
şekil yaparım Cansu’ya, sever o öyle gösterişli şeyleri diye düşünürken de
bindim dolmuşa. Ne çok şey düşünüyorum ya. ‘bir öğrenci uzatır mısınız?’
düşünmek istemediğim şeyleri düşünmemek için kafamı bambaşka ve saçma sapan
düşüncelerle yoruyorum. Düşünmek istemediğim öyle çok şey var ki…
Cansu gelmiş, aa zayıflamış da sanki biraz, vay be!
-Hoş geldin. Özlemiştim. Napalım?
-Hoş buldum. Ben de özlemiştim. Bilmem, sen bilirsin.
-Hadi seni çalıştığım mekana götüreyim, ister misin?
-Olur, görelim bakalım.
Sarılmaları, öpüşmeleri falan geçiyorum. Bunları bilmenize
gerek yok; ama yanlış da anlamayın cool olmaya falan çalışmıyorum. Zaten o kısımlar sizin de umrunuzda olmazdı,
biliyorum.
-Gel hadi şöyle köşeye oturalım, burası en güzel masa.
-Tamamdır, sigara da içiliyor hem, yeterli.
-Aynen. Oha şu çocuğu gördün mü, tam çaprazdaki. Aylardır
benden gözünü ayırmıyor ama bi gelip konuşamadı gariban.
-Siktir et. O kadar zamandır konuşamadıysa bi cacık çıkmaz
ondan.
-Harbi lan. En sevmediğim insan tipi. Seviyosan git konuş demi?
-Tamam Çiğdem ya başlama kötü şakalarına.
-Tamam lan tamam.
Orda öyle kaç saat oturduk bilmiyorum, ama laf lafı açtı,
çakmak sigarayı yaktı. Yarım paket Golden Virginia paketim bitti. Sağolsun
çocuklar da mahcup etmedi, müesseseden sürekli doldurdular masayı. Şeklimizi de
yaptık, muhabbetimizi de. Özlüyor insan tabi. Neyse buna da girmeyeceğim şimdi.
Cansu’nun acil kalkması gerekti, ben de hesabı ödeyip işeyip çıkacağım
mekandan. Patronla hoş beş derken biraz oyalandım sonra çıktım tuvalete, hadi o
ayrıntıyı da vereyim işedim de ama ellerimi de yıkadım. Çıktım ki bizim insan
kişisi kapıda, ellerinin titrediğini görüyorum. Tam önümde duruyor ve sesi
titrek biraz da çekimser:
-Afedersin, biraz konuşabilir miyiz?
-Bence de konuşalım; çünkü artık rahatsız olmaya başlamıştım
ve bi sonu olsun diye düşünüyorum.
-Özür dilerim. Seni rahatsız etmek istemezdim; ama artık bu
benim elimde değil, gözlerim sanki kendiliğinden senin olduğun yere dönüyor ve
artık daha fazla dayanamıyorum sana uzaktan bakmaya. İzin ver seni tanıyayım.
Kalkıyosun sanırım ama biraz vaktin varsa gel arkadaşlarımla tanış, sonra ben
bırakayım seni nereye istersen.
-Çok az vaktim var ama peki madem.
Sonrası masada bi tanışma faslı. Ev arkadaşları falan. Tabi
beni çok aramış, bulamamış, konuşmak istediğinde yanımda hep biri varmış,
arkadaşlarını da buraya hep o sürüklüyormuş ben burda çalışıyorum diye vesaire.
Eh, bi ince egomu okşuyor tabi bütün bunlar. Sonra eve bırakırken o da
anlatmaya devam ediyor ama puştun ağzı çok güzel laf yapıyor, tavlayacak
sanırım bu beni diye düşünürken yolun sonuna geliyoruz.
-Teşekkür ederim bıraktığın için.
-Ben teşekkür ederim seninle gelmeme izin verdiğin için. Seni
yine görürüm değil mi, daha uzun vakit geçiririz değil mi?
-Eh, zaten sürekli karşılaşıyoruz. Daha uzun da otururuz
elbet. Kendine iyi bak.
-Çok teşekkür ederim, sen de kendine iyi bak.
Sonra ki süreçte ismi Muhammed olan ama ateist olan bu insan
kişisi beni şiirlerle, öykülerle, gözlerimin içine bakıp saçlarımı
koklamalarla, ben bir şey anlatırken aniden gözlerini doldurup ‘ya ne kadar
güzelsin ve ben ne kadar şanslıyım sana bu kadar yakından bakabildiğim için’
demelerle filan tavladı. Bi süre flört dönemimiz oldu. Sonra ben de
arkadaşlarımla tanıştırdım, artık ortamlarda sevgilim diyeceğim filan. Çocuk
ölüyo bitiyo aşkından, beni kim böyle sever ki… Ah! Benim şu sevgiye açlığım..
Her neyse, buna da girmeyeceğim tabii ki.
Ha zaten gel gelelim o da sevmemiş.
Okuldan sonra eve gitmeden birer çay
içelim diye oturduğumuz mekanın önünden biriyle el ele geçiyor, ben iptal tabi.
Kalkıp gidiyoruz arkalarından. Kitap bölümündeler. Ulan daha dün bana okuduğu
şiiri şimdi bi başkasının gözlerine bakarak okuyo, vay amınakoyim! Arkadaşı
sürükleyip çıkarıyorum ama benim sinirimi görünce o dönüp rezillik çıkarıyo
içerde.
Bizimki pert. Kızla el ele çıkışlarını görüyorum oturduğum
yerden. Hüngür hüngür ağlıyor. Ağlarken hıçkıran kadınlar beni hep çok
hüzünlendirmiştir. Sinirimi bi an için unutup hüzünleniyorum. Sonra benim
arkadaş geliyor ağzına ne biçim sıçtığını anlatıyo ve rahatlamamı bekliyo
kırmıyorum onun çabasını. ‘iyi oldu orospu çocuğuna’ falan deyip rahatlamış gibi
yapıyorum.
Fakat nasıl olur, aklım almıyor. Yani aşk acısı filan çekmiyordum
ama anlayamıyor kabullenemiyordum. Bu kadar iyi aşık rolü nasıl oynanır? Nasıl
sen buna ikinci yeninin o güzel abilerini alet edersin? Nasıl oluyordu da
gözlerin doluyordu bana bakarken, nasıl oluyordu da ellerin titriyordu
saçlarımı koklarken?
Ben kafamda böyle bin bir tilkiyle şoku atlatmaya
çalışırken kaç gün geçti saymadım sonra Muhammed efendiden tehdit mesajları
almaya başladım. Kıza gidip her şey yalandı ben uydurdum demezsem tüm şehre
afiş edicekmiş beni puşt. Etsindi! Umrumda değildi ama iş büyürse babam duyup
kalpten ölmesindi. Derken ‘kız kendini öldürür.’ dedi bana ‘ben onu
düşünüyorum, sen iki güne toparlarsın, ben toparlarım ama o toparlayamaz çok
hassastır ve tutunduğu tek şey benim, ona bi zarar gelmesini istemiyorum
sadece.’ dedi. Ulan biz insan değil miydik! Bu yaftadan hep iğrenmişimdir
zaten. Eğer büyük bir çile çekmişliğiniz varsa her boku atlatırsınız
sanıyorlar. İnsanın dayanma eşiği gerçekten dayandıkça artıyor mu?
Konuştum
kızla. Yalandı dedim. Bebeye de ayarı verdim ‘mutlu et bu kızı, beni gördüğün
yerde de kafanı kaldırma.’ Hemen bi kibarlaşmalar filan puştta. ‘tamam dedi,
benim istediğim de buydu zaten, sana yemin ediyorum seni görünce kafamı bile
kaldırmıycam.’ dedi. Ateistlerin yemin etmesinden nefret ederim,
samimiyetsizliğin allahı amınakoyim ama ses etmedim. Siktirolsun gitsindi
artık. 2 gün sonra kız aradı beni, anlamış dümeni, bana neden yalan söyledin
ben sana napmıştım ki ajitesine girdi, buyur burdan yak. Görüştük kızla, safça
da bir şey yavrum, tertemiz. Sıkıntı çıkarmadı dinleyince.
Biraz daha
rahatlamış hissediyordum. Ne de olsa alıştım hayat tiyatrosunda bitik rolünü
oynamaya. Ama gerginlik bana göre değildi, gerginlik öfkemi kontrol etmemi engelliyordu,
gözüm dönüyordu ve bu yüzden kendimi kaybettim yeni bir tehdit mesajı görünce.
Bu defa diğer kızı kaybettiğinden emin olunca bana açık açık fahişesi olmamı
söylüyordu. Yoksa yakacaktı beni. Siktiğimin orospu çocuğu! Bu defa yanlış
yapmıştı. Bu kadar uzatmayacaktı. Feriştahını sikicektim şimdi onun. Sonra bir
şey durdurdu beni. Saçma bir vicdan. Ailemi düşündüm. En çok da babamı. Onu
seviyordum. Çok kızıyordum ama seviyordum. Kalender adamdı babam. Kızının bu
yüzünü bilmemesi gerek dedim. Durdurdum kendimi. Zaten seneye okulunu bitirip
siktirolup gidecekti.
Bir sene dediğin ne ki, geçti gitti bile. Çok çeşit insan
tanıdım o süreçte. Çok çeşit tat. Evdekileri idare etmeyi çözmüştüm. Güzelce
takılıyordum. Sonra babam içeri girdi, babam normalde odama hiç girmez. O da ne
ki, elinde kağıtlar, tir tir titriyor elleri. Bana son dayağını attı babam. Tüm
gücüyle tüm öfkesini kusana kadar allah yarattı demeden dövdü beni ve öldü.
Evet, oracıkta. Dayanamadı; çünkü beni dövmesi değiştirmiyordu gördüklerini.
Evde bir anda herkes feryat figan ama kimse henüz benim ne çeşit bir ruh
hastası olduğumu bilmiyordu. Geceleri bazen baş edemediğim şeyleri unutmak için
vücudumun görünmeyecek yerlerinden kan akıtıp kendimi rahatlatmak için ve
bedenimde çok derin izleri olan neşterimi alıp çıktım evden. Gece yarısı
filandı sanırım. Emin değilim.
Doğruca ona gittim, kapıyı açan da o oldu.
Gözlerindeki korku görülmeye değerdi. ‘seninle konuşmalıyım’ dedim, ‘ne
hakkında’ dedi ‘içeri girelim, burayı terk edeceğim burası bana göre değil ve
gitmeden önce seninle sevişmek istiyorum.’ dedim. Fena afalladı ne diyeceğini
bilemedi ama uçkurunun sadece bunu düşünerek bile sertleştiğine eminim, gözleri
parladı, aldı beni içeri, ev arkadaşları anlam veremedi tabi. Odaya el ele
gittiğimizi görünce uzatmadılar ama. Sonra konuşmasına izin vermeden üstündekini
çıkardım, ben onu öperken kendinden geçiyordu, ne kadar da acizdi. Yavaş yavaş
öptüm boynunu, omzunu, göğsünü, göbeğini.. Ben öperken o kendinden geçip yatar
pozisyona geçmişti bile işte bu işime yaradı ve pantolonunu çıkarken heyecandan
ve hevesten titreyen haliyle ince bi alay edip kendi içimde, çıkardım neşterimi
ve kestim ufaklığı. Müthiş bir çığlık attı. Ben bile korktum birden. Koşarak
geldi içerden arkadaşları ama korkudan yaklaşamıyorlardı da; çünkü kanlı
ellerimle kanlı bir neşter tutuyordum.
İşte hayatımın sahnesi. Hayatımın
konuşmasını yapacaktım ve ayağa kalktım.
-Öncelikle sakin olun sikikler. Ölmeyecek. Ölürse de bu yüzden
ölmesi beni hiç üzmez doğrusu. Siz kimsiniz de beni sikeceksiniz lan! Hata
yaptınız oğlum, artık burda hiç kimse değil beni, bi başkasını bile
sikemeyecek. Muhammed’in hali ortada zaten. Ulan adı Muhammed olan ateist mi
olur be, başından anlamalıydım, bu işte bir bokluk vardı. Her neyse siz de
kesik sikiyle acı içinde karşınızda kıvranan arkadaşınızın yanında yaptıklarınız
yüzünden artık canlılık göstermeyi bırakan bedenimi asla unutamayacaksınız.
İşte böyle sikerler adamın belasını!’
Dedim ve kestim şahdamarımı. Babamın ölümüne sebep olmadan
ölmeliydim. Böyle olmadığı için üzgünüm; ama kendime öfkem daha büyük. Bu işte
bir bokluk vardı, anlamalıydım.
